Fatahiya

Vanmorgen hebben we helaas bericht gekregen dat Fatahiya afgelopen nacht is overleden. Fatahiya was 18 jaar. Ze was een van de vier kinderen die aanwezig was bij de start van !nclusion. Ze was erg blij dat ze naar school kon. Fatahiya was een vriendelijk meisje en bewoog zich heel gracieus. Ze kon hele verhalen vertellen op haar rustige en bedachtzame manier. Ook danste ze graag. Ze ging dan helemaal los. Als een van de jongens haar uitdaagde dan sloeg ze hem.
In mei was Fatahiya de eerste die vanuit !nclusion doorstroomde naar een training weven. Op haar eigen tempo pakte ze dit op. Het geduld van de master speelde hierbij een belangrijke rol. Hierdoor ontstond bij haar moeder hoop voor de toekomst.

De afgelopen weken namen de epileptische aanvallen toe. Haar moeder vertelde dat ze iedere nacht toevallen had. Vorige week zijn we met haar en Fatahiya naar een specialist geweest. Daar heeft ze andere medicatie gekregen die leek te werken. Afgelopen week werd ze ziek en zoals bij haar gebruikelijk was namen de toevallen toe. Vrijdag heb ik samen met Jeremiah nog een bezoek gebracht aan Fatahiya en haar moeder. Haar moeder vertelde toen dat ze ieder half uur een toeval had. Tussen deze toevallen door deed Fatahiya even haar ogen open. Ze herkende ons en groette ons voordat ze haar ogen weer sloot. Het was een bijzonder moment.

Omdat de Fatahiya uit een moslim familie komt was de begrafenis vandaag. Over 3 dagen is er nog een dag om te herdenken. 

Het overlijden van Fatahiya raakt het team en mij. Het was vandaag een emotionele dag, ook al huilen ze hier niet of zo min mogelijk in het openbaar. Ze zeggen hier “only God knows”. Dat is mooi, maar ook het verdriet is er.

Na de begrafenis kwamen de mannen naar de school en mij toe. Nadat ze gebeden hadden zeiden ze dat wij ook een verlies te dragen hadden en dat ze ons overlieten in Gods handen. Daarnaast bedankten ze ons voor alles wat we hebben gedaan voor Fatahiya en haar moeder. Het was een emotioneel moment dat ons allemaal raakte. 
Een ander moment dat ons allemaal raakte was dat de moeder naar buiten kwam om ons te vertellen dat we het goed gedaan hadden en ons bedankte.

Wat hier niet gebruikelijk is bij moslims is om een overledene nog te zien. Zeker niet voor vrouwen. Ik had daar wel behoefte aan en het werd me toegestaan om haar nog te zien. Ook gaan vrouwen hier niet mee naar de begraafplaats. Ook hier werd mij toegestaan om mee te gaan. Ik was dankbaar voor de ruimte en het vertrouwen dat mij hiermee gegeven werd.

Fatahiya was een bijzonder meisje en ze vertelde iedereen dat ze hun vriend was. Als mensen hier horen dat ze is overleden zeggen de meeste “she was my friend”.