Speechen

Tijdens het groeten van de regional coördinator GES Special Needs division (afgekort tot SPED) werden we uitgenodigd om naar de opening van een speciale klas voor blinde kinderen te komen. Dit groeten is hier heel belangrijk om de contacten goed te houden. Het zijn vaak informele korte meetings waarin veel besproken wordt en waar dingen voor elkaar komen. Dit doen Jeremiah en ik dus regelmatig. 

Na de uitnodiging begrepen we dat het belangrijk was dat we daar ons gezicht zouden laten zien. Jeremiah moest onverwachts naar een funeral (een funeral kan hier ook verwacht zijn omdat ze de herdenking soms pas maanden of een jaar later doen) dus ging ik samen met madam Rahma hier naar toe. Ik dacht dat ik vooral even mijn gezicht zou laten zien en dan weer zou gaan. 

Wat mij steeds weer verbaast is de rol die ik opeens krijg bij zo n opening, terwijl ik daar als gewone gast naar toe ga. Zo kreeg ik nu een plaats toebedeeld op het podium tussen de belangrijke mensen, zoals lokale politici en de betrokken directeuren. Ik zal er nooit aan wennen waarschijnlijk en hoewel ik dit inmiddels verschillende keren heb meegemaakt, blijft het me toch verbazen. 

Vervolgens werd me ook nog gevraagd om  een woordje te doen tijdens een van de programma onderdelen. Ik probeerde nog dat af te schuiven op een van de teamleden en wilde eigenlijk wel weer naar huis. Mister Sulemana wilde het wel doen, maar dan moest ik wel vertellen wat hij moest zeggen. Uiteindelijk was ik al snel aan de beurt en heb ik toch zelf wat verteld. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om de noodzaak van integratie en acceptatie van kinderen met een beperking te benadrukken. Dat sloot goed aan bij de opening van deze klas en ook bij onze eigen doelstelling.

Er waren nu een hoop camera’s en belangrijke mensen bij, dus wie weet heeft iemand er wat van opgepikt en hoor ik binnenkort weer terug dat iemand me op tv heeft gezien hier. Dat zou niet de eerste keer zijn. Ik blijf dat gek vinden. Zeker omdat ik meestal in tegenstelling tot andere sprekers hier niet op voorbereid ben en gewoon maar zeg wat er op dat moment in mij opkomt. Ook ben ik meestal erg kort en to the point in vergelijking met de lange en rondcirkelende speeches die mensen hier kunnen houden en die hier gebruikelijk zijn. 

Het afslaan van het verzoek om wat te zeggen kan eigenlijk niet en ook het overdragen aan een van de teamleden wordt niet echt gewaardeerd. Dat heb ik al wel een paar keer geprobeerd, maar uiteindelijk moest ik toch vaak zelf een woordje doen. Dus heb ik inmiddels al verschillende keren  onverwachts voor groepen mensen en camera’s (want die zijn er vaak bij bij evenementen hier) wat mogen vertellen. Het is met wisselend succes, vind ik zelf. Al zeggen mijn teamleden hier altijd dat het goed was. Deze keer was ik zelf wel tevreden en misschien begin ik er toch een beetje gewend aan te raken. 

Groeten uit Kanvilli