Verhuizen???

Eerst maar even het vervolg op twee zaken waar ik vorige keer over schreef, namelijk de reis naar Accra en mijn verhuizing.

Vorige keer schreef ik dat ik hoopte met twee weken te verhuizen. Helaas is dat nog niet gelukt en hoop ik ook nu weer over twee weken te kunnen verhuizen. Het tegelwerk is inmiddels zo goed als klaar, maar in mijn beleving moet er nog steeds veel gebeuren. Zo moeten de plafonds nog gedaan worden, de muren geverfd, de deuren er in, de wastafel geplaatst, de electra afgemaakt worden, de keukenkastjes gemaakt en opgehangen worden en de gordijnen opgehangen. En dan moet ik nog verhuizen. 
Gisteren heb ik officieel op de compound verteld aan de vader hier dat ik ga verhuizen. Hij was het er niet mee eens en zei een familieberaad te houden. Volgens Nicolas is dat hier normaal en was het niet goed geweest als Ba had gezegd dat het goed was dat ik ging. Hij vertelde ook dat ze hier als iemand aan het pakken is, spullen weer uitpakken om te laten zien dat ze niet willen dat diegene weggaat. Ik hoop niet dat ze dat ook bij mij gaan doen. Ik vind deze culturele gewoontes maar ingewikkeld. Uiteindelijk hoop ik in deze maand toch echt te gaan verhuizen. 

De trip naar Accra was goed. We hebben verschillende mensen gesproken en er is weer meer duidelijk geworden. We weten nu wat we kunnen doen om een stap verder te komen. 
Daarnaast hadden we ook tijd om te relaxen, wat culturele plekken te bezoeken en te genieten van het strand en lekker eten. Het was ook fijn om even wat afstand te hebben van de compound. Ik kwam weer opgeladen terug.

Op school hebben we een meeting met de ouders gehad waarbij de ouders hebben verteld welke vooruitgang ze hebben gezien bij hun kinderen. Bijzonder om te horen wat een verschil er is gemaakt in de levens van deze kinderen. Zo vertelde de moeder van Hajara (6 jaar) dat ze nog maar een week in de klas was geweest, maar dat ze nu al beter sliep. Toen ze later in de week haar dochter kwam halen was ze onder de indruk omdat Hajara aan tafel zat te spelen met een van de materialen. 
Najat’s vader vertelde dat Najat (13 jaar) nu veel meer doet thuis en dat mensen haar beter verstaan als ze iets zegt. Ook krijgt ze nu de kans om klusjes te doen thuis. 
Mooie resultaten voor de kinderen alleen doordat ze de kans krijgen om zich te ontwikkelen bij ons in de klas. 

Afgelopen week was er een voetbaltoernooi tussen verschillende scholen. Het is hier gebruikelijk dat de rest van de school dan gaat kijken en aanmoedigen. Dit keer was het bij een van de scholen in de buurt. We zijn hier met de kinderen naartoe gelopen. Dit was echt een uitje en een nieuwe ervaring voor veel van de kinderen, omdat ze vaak niet meegaan naar uitjes. Het was dus gelijk een mooie oefening. Helaas werd dit door de ouders niet zo gezien en kwamen ze de kinderen de volgende dag niet brengen. Daarnaast zorgde het ervoor dat ook kinderen van andere scholen in contact kwamen met kinderen uit onze klas.

Zonnige groet uit Kanvilli