Stagiaires uit NL

Anderhalve week geleden zijn Gerjanne en Eline, die een maand stage komen lopen, aangekomen in Tamale. Ze vonden het leuk, maar moesten ook behoorlijk wennen. Ik heb ze de belangrijkste plekken laten zien en ze geïntroduceerd in ons team en op school. Inmiddels is onze klas de basis en zorgt het team ook voor hen. Daar vanuit bezoeken ze andere klassen om te observeren en hebben ze inmiddels hun eerste lessen gegeven. Leuk om te zien hoe enthousiast er gereageerd wordt in de klassen. Eline en Gerjanne vinden steeds meer hun weg en voelen zich steeds meer thuis. 
Voor mij is het leuk om weer even door nieuwe ogen naar Tamale te kijken. Dingen die voor mij zo gewoon geworden zijn, vallen daardoor weer even op. Zoals bijvoorbeeld alle los lopende dieren en de verschillende gewoonten hier.

Afgelopen week hadden we een ouder meeting. Naast dat wij daarin dingen aan de ouders vertellen en de ouders bemoedigen, is er ook ruimte voor de ouders om hun verhalen te delen. De moeder van Sule en Suabida vertelde hoe goed het met Sule gaat op de reguliere school en hoe zelfstandig hij de normale dingen doet als hij uit school komt. Dit was voor ons heel mooi om te horen. Ook de ouders gaven aan dat ze bemoedigd waren door elkaars verhalen. 
Ondertussen ontstaat er bij mij door navraag en googlen ook een steeds duidelijker beeld van hoe de rest van de organisatie eruit kan gaan zien en hoe de board kan gaan functioneren. Nu moet dat in de praktijk nog vorm gaan krijgen.

Helaas kwam er afgelopen week ook weer minder goed nieuws. Mister Zack is overleden. Hij was een van onze een board members en een van de 3 coördinatoren van het project waar ik voor gewerkt heb tijdens mijn eerste reis naar Ghana in 2012. Hij was een man met hart voor kinderen met een beperking en heel erg betrokken bij al het werk dat daarmee te maken had. Hij was een rustige man met veel ervaring in het werkveld. We zullen hem missen.

De dag dat ik het hoorde was een rare dag. Om 9 uur zouden Zuleiha, Gerjanne, Eline en ik vertrekken naar Mole voor een tripje. Rond half 9 werd ik gebeld. Het begraven was toen al achter de rug. Het is hier de gewoonte om dan direct te gaan groeten, vergelijkbaar met condoleren in NL denk ik. Dus hebben we ons vertrek een paar uur uitgesteld, zodat ik eerst met  pastor Matthew (een board member) kon gaan groeten. Dat houdt in dat we naar het huis zijn gegaan. Daar zitten alle mannen dan in de schaduw voor het huis. Die worden allemaal gegroet door door de knieën te gaan en de gebruikelijke begroetingen. Vervolgens is het dan gebruikelijk om een bijdrage te doen voor de kosten van de begrafenis. Dat moet via iemand anders aan het mannelijke hoofd van de familie gegeven worden. Vervolgens werden we meegenomen naar de kamer van een van de vrouwen van mister Zack. De vrouw zit daar dan met allemaal vrouwelijke familieleden als steun. Ook aan haar is het gebruikelijk om een financiële bijdragen te geven voor het wegvallen van de steun van haar man. Mister Zack had ook nog een tweede vrouw. Zij zat in de kamer er naast waar dezelfde begroetingsrituelen plaats vonden. Daarna konden we weer naar huis.

Ik heb de taxichauffeur gebeld dat we klaar waren, waarna we naar Mole zijn vertrokken. Tijdens de safari’s hebben we verschillende olifanten en andere dieren gezien. Het blijft indrukwekkend om olifanten in het wild tegen te komen. In deze periode zijn de mannetjes hitsig waardoor ze ook agressief kunnen zijn. Het was dus ook wel een beetje spannend. Maar dat zie je op de foto’s niet.

Groeten uit Mole