Elkaar begrijpen…

Het is weer even geleden, dus hoog tijd voor een nieuwe update uit Ghana. 
De week met Susan was erg gezellig. Het was leuk om haar alles te kunnen laten zien en kennis te kunnen laten maken met ons team en de board. Daarnaast was er in die week ook nog ruimte voor een tripje naar Mole met Jasper en Bianca. Dat was erg gezellig en relax.

Nadat al het bezoek weer terug was naar NL was er weer meer ruimte voor het dagelijkse werk hier. Het team en de klas draaien goed. Nu is het belangrijk om ook de organisatie er om heen stabiel neer te gaan zetten. Dat hele organisatorische deel en het schrijven van statuten vind ik minder leuk en ik ben daar ook minder in thuis. Het vraagt dus veel uitzoek werk en het liefst doe ik andere dingen en schuif ik dit voor me uit. Toch krijgt het steeds een beetje meer vorm en wordt het totaal plaatje voor mij steeds een beetje duidelijker, dus dat is fijn.

Afgelopen weken ging ik ook een keer bloedprikken. Eigenlijk vooral om tyfus en malaria uit te sluiten. De arts zei dat hij ook mijn thyroid wilde checken. Ik had niet gelijk de vertaling paraat, dus liet hem dat maar doen. Daaruit bleek dat mijn schildklier te snel werkt. Dat is niet iets ernstigs, hoewel je je er wel echt beroerd door kan voelen en vraagt vooral om de juiste afstelling van medicatie. Dat is hier een extra uitdaging, omdat er hier geen specialisten voor zijn. Hopelijk komt het toch goed.

Ik blijf me verbazen over de communicatie hier. Afgelopen week ben ik met Jeremiah naar Accra geweest. We hadden dit met de GES in Accra besproken. De man gaf aan dat hij er zou zijn. Uiteindelijk kwamen we daar en was hij er niet. Hij bleek in Tamale te zijn. Dat wordt hier niet gecommuniceerd. Toen we hem belde zei hij dat zijn baas hem opdracht had gegeven om naar Tamale te gaan, dus daar kon hij niks aan doen. 
Ook op school blijft het soms zoeken naar de betekenis van wat mensen zeggen of juist niet. Zo kwam er een vrouw met lappen voor onze kerstkleding. Ze zou meer van dezelfde stof gaan halen in town voor ons. Toen ze terug kwam, was ik er niet. Rahma belde mij op omdat dezelfde stof er niet meer was en de verkoopster een andere lap had meegebracht. Ik begreep dat ze wilde dat ik die kwam bekijken. Ik vond de lap niet mooi, dus zei dat nadat ik had gevraagd wat het team er van vond. Van het team kreeg ik weinig reactie. Toen de verkoopster weer weg was zei Rahma dat de leraressen de stof ook niet mooi vonden. Toen ik vroeg waarom ze dat dan niet gezegd hadden, was Rahma verbaasd. Ze zei “we zeiden toch niet dat het mooi was”. Dat was dus hun manier om dat te communiceren. 
Het blijft een uitdaging om elkaar te begrijpen.

In de klas wordt het kerstverhaal voorbereid voor onze kerstviering. Daarnaast is het een hele organisatie voor het team. We verwachten ongeveer 400 mensen waar ook voor gekookt zal worden. Ik ben erg benieuwd hoe het dit jaar gaat lopen.

Ik wens jullie allemaal fijne kerstdagen en een mooie jaarwisseling!