Examens

Terwijl de regens vroeger zijn gestart dan vorig jaar, sluiten we hier de tweede term van het schooljaar af. Afgelopen week zijn de examens gemaakt en komende week wordt er weinig meer gedaan. Wij hebben met onze klas nog een excursie op de planning staan naar Red Clay. Dat zal een hele belevenis zijn voor onze kinderen. De meeste gaan nooit ergens heen en sommige van de kinderen hebben na hun babytijd (waarin ze overal naar toe meegingen bij hun moeder op de rug) nooit meer in een Yellowyellow gezeten. Alleen de reis er naar toe, zal dus al een belevenis zijn.

In het begin hielpen de leraren de kinderen vaak bij hun examens. Inmiddels weten ze dat de resultaten niet zo belangrijk zijn. Sommige kinderen kunnen de vragen wel echt beantwoorden met een klein beetje hulp. Er zitten ook veel overtrek- en kleuropdrachten in de examens. Hierin is echt vooruitgang te zien bij sommige van de kinderen en dat is leuk. Veel ouders zijn gewoon al trots dat hun kind op school zit en examens doet, net als alle andere kinderen. Veel van de kinderen zelf vinden het ook leuk om examens te maken. Voor een beeld van een examen dag kan het filmpje bekeken worden. 

Vlak voor de examens kwamen we vrijdag op school. De leraren zaten buiten en de kinderen waren er niet. De kinderen van de rest van de school stonden klaar voor assemble. Toen ik aan de leraren vroeg waar onze kinderen waren, vertelden ze dat het een holiday was. Niemand wist precies waarom, maar alle kinderen werden weer naar huis gestuurd. Zo hadden we onverwachts een dag vrij. Ondanks dat ik weet dat dingen hier niet zo georganiseerd zijn als in NL blijf ik me hier toch over verbazen. 

Ook was eind van maart het vasten afgelopen. Het viel niet mee voor de mensen hier, omdat het echt heel erg warm was. Er wordt niet gegeten, maar ook niet gedronken. Ik vond het sommige dagen al pittig met de warmte terwijl ik wel gewoon kon eten en drinken... Gelukkig kwam het vasten tot een eind. De kinderen kwamen mooi aangekleed naar mij toe om te groeten. Ze waren trots op hun nieuwe kleren. Nu ik op mezelf woon, kreeg ik ook van verschillende mensen een schaal met rijst en vlees. Meer dan wat ik zelf kon eten, dus heb ik een aantal schalen weer doorgegeven. Het was een mooi gebaar en deed me goed.

Afgelopen week moesten 3 kinderen terug naar de dokter voor review en om te horen wat de vervolgstappen zijn voor een mogelijke operatie. De laatste keer waren we niet mee geweest, maar toen bleek dat er veel onduidelijkheid was ontstaan. De vader van Mustakim spreekt weinig Engels en had dus veel niet helemaal goed begrepen. Daarom zijn Jeremiah en ik nu wel mee geweest. Het is een trip van ruim 2 uur heen en ook ruim 2 uur terug. Doordat we nu mee waren, werd duidelijk waarom Mustakim nog niet geopereerd kon worden. Ook zijn de vervolgstappen nu duidelijk. Een goede voorbereiding is belangrijk voor het welslagen van de uiteindelijke operatie. Zowel Mustakim als Mariam hebben nu splints (een soort halve gipsbroek) gekregen om hun spieren en benen vast te laten wennen aan de rechte positie. Daarnaast moeten ouders oefeningen met hun doen. Dat is nu goed uitgelegd. Hopelijk heeft dit het gewenste resultaat en zijn beide binnenkort klaar voor een operatie. Majiid zou klaar zijn voor een operatie, maar moet over 2 maanden nog een keer terugkomen voor review. Hopelijk krijgt het dan een definitieve datum. Maar ik heb de afgelopen periode wel gemerkt dat het ook allemaal zo weer anders kan zijn. Ze zeggen hier "God will know best". Dat geloof ik ook, maar ik het blijft soms ook frustrerend als je denkt dat iemand klaar is voor operatie en dat toch niet zo blijkt te zijn. 

Zelf ben ik naast het werk nu eindelijk actief bezig om dagbani te leren. Ik dacht dat ik dat wel al horende kon leren, maar dat lukt toch niet echt. Er zijn zo veel klanken die ik niet ken vanuit de mij bekende talen. En dan is het ook nog zo dat mensen als ik vraag wat iets betekent verschillende antwoorden geven of alleen herhalen wat ze zeiden maar niet de betekenis. Ik heb nu twee verschillende boekjes en ik merk dat ik nu woorden begin te herkennen die ik heb geleerd in de boekjes. Ik weet niet of ik ooit echt een gesprek kan voeren in dagbani, maar mijn woordenschat breidt zich iig uit nu, waardoor ik hopelijk ook meer ga begrijpen. 

Fijn weekend en geniet van de lente!

Groeten uit Kanvilli