Ouders bij !nclusion

Naast de kinderen die de klas bezoeken, hebben we natuurlijk ook veel te maken met de ouders van de kinderen. Deze ouders hebben altijd het idee gehad dat hun kind waardeloos was en niks zou kunnen bijdragen. Veel ouders houden wel van hun kind, maar hebben verder geen idee wat ze er mee moeten of kunnen. Er wordt niet verwacht dat deze kinderen zich kunnen ontwikkelen of iets kunnen leren. En dan is daar een Salimenga (blanke vrouw) die een klas start voor deze kinderen. Veel ouders waren blij dat er een plek is waar ze hun kinderen naar toe kunnen brengen. Op deze manier hebben ze zelf hun handen vrij om hun handel te kunnen doen of te kunnen werken. En wie weet kan het kind toch iets leren. 

Afgelopen weken zijn er veel gesprekken geweest met individuele ouders. Er wordt gesproken over de mogelijkheden die we zien bij hun kinderen of voor de toekomst van hun kinderen en over mogelijke vervolgplekken. Ook proberen we ouders inzicht te geven en te stimuleren om hun kind goede verzorging te geven. Dit vraagt soms veel geduld, wijsheid en tact. Afgelopen weken hadden we een paar positieve ontwikkelingen met en bij ouders. Die wil ik graag met jullie delen.

Latifa is een meisje van 6 met een verstandelijke beperking. Ze is nog niet zo lang op school. Haar moeder heeft, vermoed ik, ook een verstandelijke beperking. Zij vond het waarschijnlijk lastig om haar kind achter te laten op school. Als ze Latifa bracht bleef ze altijd lang hangen. Na een tijdje begon Latifa te huilen en was het nog moeilijker voor de moeder om weg te gaan. De leraressen hadden al een paar keer tegen haar gezegd dat ze weg kon gaan, maar dat deed ze niet. Toen moeder Latifa op kwam halen vroeg ik mister Naporo om uit te leggen dat ze het brengen voor zichzelf en Latifa moeilijk maakt door lang te blijven hangen. Daarnaast vroeg ik de leraressen om Latifa direct van haar moeder over te nemen zodra ze kwam, zodat moeder ook makkelijker weg kon. De dagen daarna vertrok moeder sneller als ze Latifa bracht en maakte dat het vertrek voor moeder makkelijker. 

Fatima is een meisje van bijna 18 jaar. Ze heeft een verstandelijke beperking. Het contact met haar moeder en !nclusion is vanaf het begin moeizaam geweest. Fatima zat al op Zamzamiya, maar daar konden ze niks met haar, dus vroegen ze of ze bij ons in de klas kon komen. Ouders stemden hier mee in, dus kwam ze bij ons in de klas. Van ouders wordt verwacht dat ze een aantal spullen kopen en naar de school brengen. Iets dat hier gebruikelijk is. Het gaat dan om kleine dingen, zoals zeep, een toiletrol, een potlood. Geen dure of grote spullen. Fatima's moeder heeft nooit iets gebracht. We hebben haar verschillende keren uitgenodigd op school, maar van alle keren dat we haar uitnodigde is ze 2 of 3 keer geweest. Omdat we voor Fatima mogelijkheden zagen om te leren weven, zijn we naar haar huis gegaan om daar met de moeder te kunnen praten. De moeder leek dan steeds wel bereid, maar vervolgens kwamen daar geen daden uit voort. En zonder de inzet van ouders heeft het geen zin om een kind naar een andere werkplek te laten gaan. Best frustrerend soms. Dus hebben we tegen moeder gezegd welke mogelijkheden wij zagen voor Fatima en dat we wilde helpen, maar dat het nu aan haar is om naar school te komen om dingen te bespreken als ze dat wil. Toen we de certificaatuitreiking deden voor de andere kinderen, was de moeder van Fatima hier ook voor uitgenodigd. En tot onze verbazing was ze er ook. Ik hoopte dat het haar zou inspireren om te zien dat andere leeftijdsgenoten van Fatima naar een vocational training of werkplek gingen. Afgelopen week kwam Fatima's moeder naar school om te praten. Ze wilde wel dat haar dochter zou leren weven, maar de financiering was een probleem. Ik heb aangegeven dat ze tot nu toe niet heeft laten zien dat ze wil investeren in haar dochter. We kunnen kijken of we haar kunnen ondersteunen, maar ze zal eerst zelf moeten laten zien dat ze echt wil. Maanden geleden had ze al gezegd een inschrijfformulier te zullen kopen en tot nu toe had ze dat niet gedaan. De volgende dag kwam Fatima met een inschrijfformulier. Vervolgens zijn we met haar moeder in gesprek gegaan over de lijst met spullen die aangeschaft moet worden voor de training. Zij zal hierin zelf de eerste stap moeten zetten. Daarna kunnen wij mogelijk ook voor een deel ondersteunen. Tot mijn verbazing en vreugde kwam een van de broers twee dagen latere een bedrag brengen voor de aanschaf van de materialen. Het lijkt er nu dus op dat de moeder echt geïnteresseerd is in een vocational training voor haar dochter. En dat kan voor Fatima echt een groot verschil maken voor haar toekomst. Nu hebben we de moeder opnieuw uitgenodigd. Het is de bedoeling dat zij zelf de materialen aan gaat schaffen samen met iemand we kennen die weet welke materialen er nodig zijn voor de training en haar daar bij kan ondersteunen. Hopelijk kan Fatima voor het eind van het schooljaar starten met een vocational training weven. 

Amin's moeder is een opgeleide vrouw. Amin heeft cerebral palsy en is 14 jaar. Moeder heeft hem echt gestimuleerd en geïnvesteerd om te leren lopen en dat is ook gelukt. Toch zag ze voor zijn toekomst geen mogelijkheden om te kunnen bijdragen of geld te kunnen verdienen. Na een gesprek met de leraren over zijn mogelijkheden hebben we met haar besproken dat Amin mogelijk in de toekomst spullen kan verkopen of misschien kan leren slippers maken als zijn hand coördinatie nog verder verbeterd. De afgelopen maanden hebben we daar al een grote vooruitgang in gezien. In eerste instantie zag moeder vooral de onmogelijkheden. Maar daarna gaf ze aan dat ze dan ook met hem zou gaan oefenen met de waarden van geld en muntjes. Ze gaf aan altijd gedacht te hebben dat hij niks zou kunnen bijdragen, maar nu begint ze mogelijkheden te zien. Dat is echt heel mooi.

Sule en Suabida zijn broer en zus van 3 en 6 jaar oud. Beide konden niet praten en maakten ook weinig geluid. De afgelopen weken hebben beide hun eerste woorden en klanken gezegd. Wat waren het mooie momenten in de klas toen Sule voor het eerst "madam" zei en Suabida de klank "a" na zei. De leraren genoten ook echt van deze successen. Afgelopen week ging ik wat bij de moeder kopen. Ze vertelde toen trots aan de buren over haar kinderen dat ze de eerste woorden en klanken hadden gezegd. De buren waren hier verbaasd en verheugd over. 

Mustakim's ouders zijn bezig met de voorbereidingen zodat Mustakim (4 jaar) geopereerd kan worden. De arts heeft aangegeven dat hij daarna kan leren lopen. Mustakim heeft klapvoeten en is altijd in huis geweest. Toen hij bij ons kwam had hij signalen van ondervoeding. Inmiddels ziet hij er gezond uit. Hij speelt graag met de andere kinderen van de school. Eerder was ons al duidelijk dat Mustakim zich goed zou kunnen ontwikkelen in een reguliere klas. Daar hebben we toen we met ouders over gesproken, maar zij zagen dit niet zitten. Aangezien dit de laatste termijn van dit schooljaar is, is er ook de mogelijkheid voor inschrijvingen op scholen. Daarom zijn we hierover opnieuw in gesprek gegaan met ouders. Vader stond hier nu wel voor open en gaf aan voor welke school hij de voorkeur had. Op deze school zijn we in gesprek gegaan met de directeur of dit op zijn school zou kunnen. Hij stond hier open voor. Over een paar weken start de inschrijfprocedure en zal de vader van Mustakim hem aanmelden op deze school. Echt heel gaaf om te zien wat voor mogelijkheden er het afgelopen half jaar voor Mustakim ontstaan zijn. 

Met behulp van de voorbeelden van deze kinderen en ouders worden de mogelijkheden van kinderen met special needs zichtbaar in de community. En hopelijk helpt dit mee om het beeld dat mensen hebben van kinderen met special needs te veranderen en wordt het als minder eng of bedreigend gezien. 

Al deze ontwikkelingen, grote en kleine, geven mij de energie, motivatie en het enthousiasme om door te gaan. Wat is het mooi om de ontwikkeling bij kinderen en hun ouders te zien. Het vraagt soms wat geduld en vasthoudendheid, maar geeft daarna des temeer voldoening. En daar genieten we met het hele team van. 

Veel van de ouders realiseren zich dat dit allemaal mogelijk is met de steun uit Nederland. En ze zeggen regelmatig "God bless them". Veel zegen namens de ouders.

Groeten uit Ghana!