Pittige weken

De afgelopen weken vond ik echt heel ingewikkeld. Bij !nclusion liep alles gewoon door. Het is fijn om te merken dat dat wel doorloopt. Ook als ik wat meer op afstand ben. Op de compound vond ik het echt lastig. Het heeft veel voordelen om bij een lokale familie te wonen, maar soms geeft het ook veel gedoe. En dat was afgelopen weken het geval.

Het elektriciteitsbedrijf deed een ronde door het dorp om de meters te checken. Er wordt hier veel gesjoemeld met elektriciteit. Eerder werd er op de compound s nachts ook iets gedaan waardoor er niet betaald werd voor de stroom. Ik vond dat ingewikkeld en ben daarom de stroom gaan betalen. Ik dacht dus dat het bij ons goed zat. Dat bleek niet zo te zijn. De meter bleek gemanipuleerd waardoor hij minder stroom rekende dan er werd gebruikt. Het elektriciteitsbedrijf heeft daarom de meter meegenomen en de draden verwijderd. Dat betekent dat er nu al ruim 1,5 week geen stroom is op de compound. Nu hebben we hier regelmatig geen stroom, maar dan is het meestal maximaal 24 uur en is het te overzien. Nu was dat niet het geval en ik vind het erg lastig om me daar weer aan aan te passen. Een van de lastigste dingen is dat de ventilator niet aan kan. Nu is het hier niet meer zo heel erg warm, maar nog wel iedere dag minimaal 30 graden. En dan is een ventilator toch wel erg lekker. Wat ook lastig is, is dat ik nu voor mijn warme water weer afhankelijk ben van anderen. En het is een uitdaging om mijn telefoon op te laden. Na ongeveer een week begon ik hier aan te wennen en had ik hier andere (wel lastigere) manieren voor gevonden.
Daarnaast heb ik echt geworsteld met de manier waarop er hier mee om wordt gegaan. Iedereen ontkent er iets van te weten en probeert onder zijn verantwoordelijkheid uit te komen. De verantwoordelijkheid hiervoor ligt hier bij de mannen. Ondertussen ervaarde ik veel druk vanuit de vrouwen om het op te lossen. Zij kunnen dat hier moeilijk naar de mannen uitspreken, omdat dat niet past binnen de moslimcultuur.
Een van de mannen heeft een dag vast gezeten op het politiebureau en is door een ander vrijgekocht.
Daarna moest het opgelost worden bij het elektriciteitsbedrijf. En zoals dat hier gaat werd er elke dag gezegd dat het morgen geregeld zou zijn. Die “morgen” moet nog komen. Ik ga er vanuit dat ik dat niet meer merk voor ik naar NL vertrek. Op een gegeven moment was een van de mannen het zat om zonder stroom te zitten en werd er in de nacht weer een illegale verbinding gemaakt. Ik heb nog gezegd dat hij dat niet moest doen en dat ik het stom vond, maar daar trok hij zich niks van aan. Hoe groot de verleiding ook was, ik heb geen gebruik gemaakt van die illegale stroom. Ik vind het echt lastig dat ze hier vinden dat dit allemaal kan en ze het normaal vinden of iig doen alsof ze het normaal vinden.

Ondertussen was ik ook ziek geworden. Ik had koorts en veel pijn in mijn lijf. Met het idee dat het malaria was ging ik naar het ziekenhuis om het te testen. Helaas was het geen malaria. Malaria is hier makkelijk te behandelen. Ze hadden wel een bacterie in mijn bloed gezien. Om te ontdekken wat dat was, moest ik ontlasting inleveren. Uiteindelijk was na drie dagen duidelijk wat het was en was duidelijk dat er twee soorten antibiotica waren die niet resistent waren. Ik was vooral blij dat duidelijk was wat het was, zodat het behandeld kan worden. Hopelijk voel ik me nu ook snel weer beter.

Ik had me de laatste weken voor mijn vakantie in NL wat anders voorgesteld. Maar ik zal nu extra genieten van stroom en stromend water. Ondanks het regenseizoen laat de regen behoorlijk op zich wachten en is er dus ook een tekort aan water.

Gelukkig waren er ook nog wat leuke dingen. Zo is Rahma, een van de leraressen, bevallen van een gezonde dochter. Hier geloven veel mensen in de mythe dat als je met kinderen met een beperking in aanraking komt jezelf ook een kind krijgt met een beperking. Ik denk niet dat mensen dit nu gelijk niet meer denken, maar de mythe is met deze geboorte iig niet bevestigd.

De kinderen op de compound kwamen afgelopen week allemaal hun resultaten van hun exams (die hebben ze hier al vanaf kg1) laten zien. Hun ouders kunnen niet lezen en schrijven, dus daar heeft het geen zin om aan te laten zien. De meeste hadden mooie resultaten. Een jongetje scoorde echt heel laag. Het probleem is dat hij niet kan lezen. Wanneer ze in lagere klassen zitten worden de vragen vaak voorgelezen. Nu gebeurt dat niet meer, waardoor hij geen idee heeft. De policy van deze regering is dat kinderen niet kunnen blijven zitten. Gevolg is dat kinderen op Senior High School kunnen komen zonder dat ze kunnen lezen of hun naam schrijven.

Wat ook heel leuk was, was dat de twee pastors van de kerk langs zijn geweest bij het project. Ze waren echt onder de indruk en hadden dit soort kinderen nog nooit gezien. Ik vond hun verbazing erg grappig, maar toch ook een beetje triest. De pastor vond dat God me wel een heel speciale roeping had gegeven. Nadat ze hadden gebeden en een gift hadden gegeven, vertrokken ze weer.

Het is dit keer een heel verhaal geworden, maar dan hoef ik dat straks allemaal niet meer te vertellen.🤪 Woensdag hoop ik weer even voet op NLse bodem te zetten. God willing, zoals ze dat hier zo mooi zeggen.

Hopelijk tot gauw allemaal!