Ziekenhuizen

De regen is inmiddels gestopt en de dagen zijn warm. De zon is scherp. Het is dus weer even wennen aan de warmte. Voordeel is wel dat de was lekker snel droogt. 

De afgelopen weken waren intensief. Om mij heen gebeurde veel dat veel indruk maakte. 
Ten eerste waren er de rituelen rondom het overlijden van Fatahiya. We waren erg nauw betrokken bij haar en haar moeder. We hebben haar moeder verschillende keren bezocht. Daarnaast zijn we bij de verschillende ceremonies en rituelen geweest. Dit was ook nog georganiseerd bij haar moeders familie. Omdat we op zondag werden gebeld dat het die dag gedaan zou worden, konden we er niet naar toe. Het was een reis van 2 uur. Later zijn we met haar moeder nog een keer daar naartoe geweest om te groeten, zoals dat hier gebruikelijk is. Dit werd erg gewaardeerd door haar moeder. Daarmee zijn alle ceremonies rondom het overlijden van Fatahiya afgerond. We zullen contact blijven houden met haar moeder.

Rahma, een vriendin en lerares hier, haar tweeling van 3 jaar, was ziek. De ene knapte op. De andere niet. Hij werd opgenomen voor een week, kreeg bloedtransfusie. Dat is inmiddels 3 weken geleden en hij is nog steeds niet beter. Hij is inmiddels weer opgenomen en heeft opnieuw een bloedtransfusie gekregen. Dat krijg je hier niet zo maar en is ingewikkeld om te regelen. Je moet het bloed vervangen. Daarvoor moeten er minimaal 2 mensen komen om bloed te prikken. Pas als deze mensen er zijn, wordt het bloed gegeven. Dan valt ook het zorgsysteem hier weer erg op. Zijn ouders zijn inmiddels met hem naar een 4de ziekenhuis gegaan. Hopelijk kunnen ze hier de oorzaak vinden en die behandelen. Met het overlijden van Fatahiya en het gebrekkige zorgsysteem zijn de zorgen groot. 
Afgelopen week is ook Rahma zelf opgenomen. Ook dat is kantje boord geweest. Ze hebben haar gestabiliseerd met zuurstof. Aan haar man was verteld dat ze stervende was. Ze knapt nu gelukkig weer op. 
Inmiddels liggen Rahma en Mousin (haar zoontje) in hetzelfde ziekenhuis, een van de betere ziekenhuizen rondom Tamale. We hopen en bidden dat ze allebei weer op mogen knappen.

Op de compound is Aisha afgelopen zaterdag bevallen van een gezonde zoon. Aisha vroeg mij op de tweede dag om mee te gaan naar het ziekenhuis voor inentingen voor de baby. Ik moest de baby dragen. Bij het ziekenhuis bleken de vaccinaties er niet te zijn. We werden naar een ander ziekenhuis doorgestuurd. Dus gingen we daar met de Yellowyellow naartoe. Dat ziekenhuis stond op militair terrein, waar geen buitenlanders toegelaten worden. Na wat praten en nadat de baas gebeld was, mocht ik toch mee het terrein op. Bij het ziekenhuis bleken we te laat (het was 8.30). Ze maken in of twee dozen met 20 vaccinaties open op een dag. Als die op zijn, heb je pech en moet je een week later terugkomen. Zo gingen we dus onverrichter zaken weer naar huis. 
Ondertussen is er veel extra drukte op de compound. Zeker de afgelopen dagen ter voorbereiding van de naming ceremony morgen. Gisteren werd er tz gekookt. Dat werd daarna naar de oudere vrouwen van het dorp gebracht om te laten weten dat de naming ceremony over 2 dagen is. Vanmorgen zijn er door de mannen snoepjes uitgedeeld op verschillende compounds om mensen uit te nodigen voor de naming ceremony. 
Wat voor mij bijzonder blijft is dat de directe familie van de moeder niet komt op de ceremony. Dat is onderdeel van de tradities. Wat daar het achterliggende idee van is, heb ik nog niet duidelijk. 
De vrouwen van de compound zijn 3 dagen druk met koken, waarbij de vrouwen van de buren komen helpen. Een gezellige drukte dus.

Al met al is het een intensieve periode.

Liefs uit Kanvilli