1 jaar in Ghana

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik vertrok naar Ghana met de droom om de acceptatie van kinderen met een beperking te vergroten. En de hoop om de gemaakte plannen in de praktijk uit te werken in Ghana. En eigenlijk had ik geen idee of het zou lukken om dit werkelijkheid te laten worden.

Nu, een jaar later is het mooi om te zien wat we met elkaar hebben opgebouwd. Een klas met kinderen met een beperking die binnen een bestaande school draait. En dat laatste heeft grote invloed voor de acceptatie van deze kinderen. De kinderen van de school raken bekend en bevriend met de kinderen van !nclusion. Heerlijk om te zien hoe ze er van genieten om samen te spelen, terwijl de kinderen van de school eerst van een afstandje naar de kinderen stonden te kijken. 
Wat ook heel mooi is, is dat het voor een aantal kinderen al is gelukt om een plaats te vinden in het reguliere systeem. Daar ontwikkelen ze zich verder en leert de omgeving om met ze om te gaan. 
Ook de hoop en mogelijkheden die ouders gaan zien, geeft veel nieuwe kansen voor de kinderen. 
Inmiddels hebben we 18 kinderen op de lijst waarvan er ook al een aantal uitgestroomd zijn. Er worden nog steeds nieuwe kinderen aangemeld. 
Ook hebben we een mooi team met 3 leraren en 1 iemand die mij ondersteunt bij de organisatorische zaken. En een Ghanese board met vier leden. 
Een mooie groep mensen om mee verder te bouwen.

Helaas wordt ook de noodzaak van het project steeds weer duidelijk. 
Zo vertelde de vader van Mustakim afgelopen week dat hij met hem naar een lokale arts was geweest. Ze hadden met hem oefeningen gedaan en daarbij ws wat geforceerd, waardoor Mustakim zijn been heel erg dik was en hij heel veel pijn had. De lokale arts had geadviseerd om hem te vermoorden want hij was geen mens. Mustakim is 5 jaar en heeft alleen 2 klap voeten waar hij aan geopereerd kan worden en dan kan leren lopen. Het raakte me echt dat dit over hem gezegd wordt en ook nog terwijl hij er zelf bij is. Het bevestigt weer wat ik al wist, maar waarvan ik toch steeds hoop dat het nu niet meer gebeurt. 
Ook kwam er afgelopen week een meisje van 12. Ze kan goed praten, spreekt goed Engels en wist best veel. Al deze kennis had ze via cartoons op tv en laptop. Ze is altijd binnen gehouden. Ze kon alleen niet goed lopen en haar handen gebruiken. Ze komt uit een educated family. Ook haar oma is al naar school geweest en heeft een opleiding voor verpleegkundige afgerond. Er is wel geïnvesteerd in fysiotherapie, maar verder hebben ze haar binnen gehouden. De vader is weggegaan na de geboorte en de moeder is met haar kind teruggegaan naar haar ouders en is daarna vooral binnen gebleven met haar kind. Het laat zien hoe groot het stigma is op deze kinderen. 

Met !nclusion hopen we een kleine start te maken met de vergroting van de acceptatie door de mogelijkheden van deze kinderen te laten zien ipv alleen naar de beperking te kijken. 
Het is mooi om te zien dat dit nu al grote gevolgen heeft voor individuele kinderen en hun ouders/ familie.

Het plan is om in het nieuwe schooljaar hier mee verder te gaan. 

Allemaal heel erg bedankt voor alle steun op welke manier dan ook.

Liefs Lianne

Als je ons werk ook wil sponsoren, kan dat via deze qr-code of door een bedrag over te maken op NL78RABO0373333900 tnv Victory Foundation onder vermelding van !nclusion