Mooie verhalen

We zijn het jaar hier goed begonnen. Hopelijk zijn jullie 2025 ook goed gestart. 

Op school zijn we gestart met een studiedag voor de leraren. Inmiddels hebben de leraren voldoende ervaring om ook nieuwe dingen te kunnen invoeren. Het slaan is gelukkig al eerder gestopt. Nu is er afgesproken om de kinderen af te zonderen als ze slaan, omdat er een aantal kinderen zijn die veel slaan. Mooi om te zien dat dit ook gelijk in de praktijk wordt gebracht. En als ik dan de rust zie in de klas, dan ben ik best een beetje trots. Er is een groot verschil met een half jaar geleden. Zie ook het filmpje.

Ook horen we dat mensen in het dorp de verandering bij de kinderen zien. Een van de verhalen is over Abukari. Hij was een van de eerste kinderen in de klas en was toen 9 jaar en heeft een verstandelijke beperking. Hij luisterde nergens naar, rende door de klas of rolde over de grond. Nu ruim een jaar later zit hij aan tafel, kan hij kleuren, luistert hij naar wat er gezegd wordt en loopt alleen naar huis. Daarnaast eet, slaapt en gedraagt hij zich thuis beter. Deze laatste dingen worden ook in het dorp gezien en hier wordt over gesproken. Mooi dat mensen in het dorp zien dat er mogelijkheden zijn voor kinderen als Abukari.

Terwijl de leraren de klas draaien, ben ik veel op pad met mister Jeremiah. We bezoeken ouders, kinderen en organisaties. Zo zijn e afgelopen week op bezoek geweest bij Mariam. Eind vorig jaar kwam haar vader met haar naar de klas. Mariam is 4 of 5 jaar en heeft klapvoeten. Haar situatie is vergelijkbaar met die van Mustakim. Mariam woont ver van de school en het is te ver weg voor de ouders om haar iedere dag te brengen en te halen. Daarbij lijkt ze een normale intelligentie te hebben. Daarom adviseerden we ouders om met haar naar dokter Raphael te gaan en om haar naar een reguliere school in de buurt te laten gaan. Eind vorige termijn had de headmaster van de school gezegd dat ze begin dit jaar terug moesten komen omdat het toen bijna vakantie was. Nu belde haar vader naar ons omdat de headmaster haar niet aan wilde nemen. Volgens de regels moeten scholen kinderen aannemen. Mister Jeremiah en ik zijn daarom met de vader naar de school gegaan waar haar broers en zussen ook zitten. Hoewel de headmaster sprak alsof hij haar zou gaan accepteren en de regels kende, kregen we toch geen inschrijfformulier. Dit was behoorlijk frustrerend. Op weg naar de school waren we langs een andere school gelopen. Daar zijn mister Jeremiah en ik naartoe gegaan om te kijken of ze hier wel open stonden voor Mariam. Hier stonden ze hier positief tegenover. Daarna hebben we de vader gebeld om dit door te geven. Hij is inmiddels voor een inschrijfformulier naar de school gegaan en heeft dit gekregen. Hij bereidt zich nu voor om Mariam naar school te laten gaan. Natuurlijk blijven wij dit volgen. Het was fijn dat we toch een school gevonden hebben waar ze Mariam accepteren. Tegelijk blijft het frustrerend om te zien dat het ondanks dat dit het beleid is het toch ingewikkeld blijft om deze kinderen geplaatst te krijgen. 

Ondertussen verandert er veel op de compound. Zuleiha en Majeed zijn weer naar boarding school. Ook Halima is vertrokken. De sfeer is veranderd. Zelf heb ik besloten om iets voor mezelf te zoeken. Inmiddels heb ik hier voldoende ervaring opgedaan om te weten hoe ik dingen hier kan regelen, zoals water en stroom. Afgelopen maanden wees Rahma steeds naar een gebouw waar ze nieuwe appartementen aan het bouwen waren. Ik had toen nog geen idee dat ik daar zelf gebruik van zou maken. De buitenkant is klaar en nu wordt de binnenkant afgewerkt. Ik hoop dat het met 2 weken klaar is en dat ik dan kan verhuizen. 

Voordat het zo ver is, staat er nog een trip naar Accra gepland. Samen met mister Jeremiah hopen we daar verschillende mensen te kunnen ontmoeten en er staat een bezoek aan de GES op het programma. Ook is de regering veranderd na de verkiezingen en biedt dit weer mogelijkheden om een beetje te lobbyen voor een beleid dat ook in de praktijk werkt. 

Zonnige groet uit Kanvilli